10 year challenge: waarom ik niet meedoe

Op social media ontkom je er niet aan: de 10 year challenge. Het idee is dat je een foto van 10 jaar geleden post en een vergelijkbare foto van nu ernaast zet.  Mijn 10 year challenge plaats ik bewust niet.

#10year challenge

Algoritmes verbeteren

Waarom plaats ik mijn eigen foto’s hier niet? Allereerst wil ik niet dat privéfoto’s tot in de eeuwigheid openbaar op internet staan. Daarnaast heb ik de nationale AI-cursus gevolgd en daar het een en ander geleerd over algoritmes. Foto’s uit deze challenge kunnen gebruikt worden om algoritmes rond gezichtsherkenning en/of veroudering te verbeteren. Dat hoeft niet per se een slechte zaak te zijn, maar het kan wel. Afhankelijk van waar het voor gebruikt wordt. Stel dat een verzekeringsmaatschappij aan de hand van mijn foto’s concludeert dat ik relatief snel verouder, dan zouden ze (in theorie) kunnen besluiten om mijn verzekeringspremie te verhogen. Dat soort dingen dus, die wat mij betreft ongewenst zijn. Het is zeker niet gezegd dat dit ook echt gebeurt, maar zelf heb je daar geen invloed op.

“10 year challenge: waarom ik niet meedoe” verder lezen

Nieuwe baan

Ik heb een nieuwe baan. En ik durf wel te zeggen dat dit voor veel mensen nogal als een verrassing kwam. ‘Jeetje, wat een nieuws!’, was wel de meest voorkomende reactie. Gelukkig niet omdat ik word gezien als het ‘meubilair’ van Bespeak, maar omdat ze vinden dat ik in projecten een verschil maak en ze mij zullen missen. En daar ben ik best trots op. Vertellen dat je weggaat is in dat opzicht trouwens heel leuk: goed voor je ego ;-).

Het proces naar een nieuwe baan

Hoe is die nieuwe baan er gekomen? Dat was een proces dat begon met twijfelen (zal ik wel…, zal ik niet…?), denken over wat ik op zou geven en wat ik ervoor terug zou krijgen en eindigde met het doorhakken van de knoop.

Ik heb 11 jaar en 5 maanden bij Bespeak gewerkt. In die jaren heb ik veel mooie projecten gedaan, veel geleerd en met leuke mensen samengewerkt. De projecten werden steeds groter en complexer en er kwamen ook steeds meer collega’s bij (van 3 in het begin naar ongeveer 35 nu). Die ontwikkelingen en de groei van het bedrijf, hebben ervoor gezorgd dat het voor mij al die jaren leuk bleef. Mijn functie veranderde en dat gaf nieuwe uitdagingen en kansen. Tegelijkertijd had het ook andere kanten. Met zijn drieën werken is nu eenmaal anders dan met 35.

“Nieuwe baan” verder lezen

Waarom onderwijskunde studeren?

Ik kan best jaloers zijn op iedereen die uit volle overtuiging een studie heeft gekozen. Nee, dan kom ik… geen flauw idee wat ik wilde. Ik was echt een talenmeisje, maar niet geschikt om voor de klas te staan. Daar was ik (toen zeker) veel te verlegen voor. Omdat ik goed kon schrijven, kwam mijn moeder met het idee om onderwijskunde te gaan studeren. Want dan zou ik lesmateriaal kunnen schrijven. En dus schreef ik me in voor Pedagogische Wetenschappen in Leiden, met het idee om voor de afstudeerrichting onderwijskunde te kiezen.

Mijn wijsheid achteraf: ik had beter kunnen kiezen voor een opleiding die direct begint met onderwijskunde. Dat had mij in het eerste, algemene jaar veel frustraties bespaard. Ik begon de studie pas leuk te vinden tijdens de colleges van hoogleraar Joseph Kessels over bedrijfsopleidingen. Toen wist ik dat dit het was. En daar heb ik later nooit meer over getwijfeld. Sterker nog: ik zou nu niet weten wat ik anders zou willen doen.

“Waarom onderwijskunde studeren?” verder lezen